In de dagelijkse praktijk 1

In de dagelijkse praktijk
Omdat het iedereen kan overkomen…Daniëlle uit Wessem zit aan tafel bij mij in de praktijk (voor counseling en loopbaanbegeleiding) en vraagt zich hardop af: “Wat als ik er niet meer zou zijn? Ik ben alweer aan het vechten…”. Danielle, 61 jaar, heeft in haar leven al heel wat te verwerken gehad: het verlies van haar lievelingszus, haar vader, haar moeder en de scheiding met haar inmiddels ex-man die haar ontrouw is geweest. Pff je zult het allemaal maar meemaken……….
“De antidepressiva pillen halen het scherpe randje eraf, dat maakt dat ik wat beter kan slapen. De nachten duren anders zó lang. En nu dit weer…ik moet stoppen met mijn werk als verpleegster, terwijl ik helemaal niet wil stoppen met dit werk! Laatst was ik weer zo boos en tegelijkertijd ook verdrietig. Een ex-collegaatje belde me en vertelde dat er weer een aantal nieuwe jonge mensen zijn aangenomen en dan denk ik: dat wil ik ook, ik wil terug aan het werk!”

Rouwverwerking
Daniëlle zit in een rouwproces. Haar baan is haar ontnomen, een gedwongen afscheid, een keuze waar ze zelf niet achter staat. Als je kijkt naar de Kübler-Ross rouwverwerkingscurve dan zit Danielle in de fase van woede en verdriet.

Waar met name ben je zo verdrietig en woedend over? “Het feit dat ik een vaststellingsovereenkomst heb getekend en ik er niet over mag praten. Dat doet pijn! Dat bijvoorbeeld collega’s geen idee hebben wat me is overkomen: welk onrecht me is aangedaan!” Wat staat er precies in je vaststellingsovereenkomst? “Ik mag me niet negatief uitlaten over de manier waarop ik ben weggegaan en ik mag niet praten over de inhoud van de vaststellingsovereenkomst”. Al pratende komt Daniëlle tot het inzicht dat ze over een heleboel wèl mag praten, dat ze bijvoorbeeld kan zeggen dat ze het heel lastig vindt dat ze er niet over mag praten, dat mensen niet weten wat er ècht gespeeld heeft.

Onrecht
In vervolgsessies blijkt dat “onrecht” een thema is wat als een soort van rode draad door haar leven loopt. “Ik werd vroeger getreiterd door mijn oudste broer en dat werd door mijn ouders niet gezien. Ik ging dan enorm krijsen en kreeg dan straf. Zó onrechtvaardig. Ik ben altijd opgekomen voor de zwakkeren in de samenleving. Nú nog in mijn werk, verzorg ik het liefst de zwakkeren.”

Daniëlle gaat aan de slag met het opschrijven van haar levensverhaal en waar haar onrecht is aangedaan. “Het geeft lucht om een en ander van me af te schrijven. Ik werd gepest door mijn oudste broer. En ondanks dat die ruim 7 jaar ouder was dan ik, zei mijn moeder dan tegen mij: “Ben jij maar de verstandigste en reageer er maar niet op, dan houdt hij er vanzelf mee op”. Ik ben er van overtuigd dat mijn rechtvaardigheidsgevoel in die periode van mijn vroege jeugd een deuk heeft opgelopen.” Ze vervolgt: “Al schrijvende heb ik gemerkt dat ik nog heel boos ben op Frits, mijn voormalige baas. Hij heeft gezegd dat ik een slechte verpleegster ben als ik niet al mijn patiënten de aandacht kan geven die ze verdienen.” Danielle blijkt niet alleen moeite te hebben met Frits, maar in zijn algemeenheid met mensen die in haar ogen hun macht misbruiken.

Van inzicht naar uitzicht
We formuleren het volgende doel: Vol zelfvertrouwen in contact treden met personen die hun macht misbruiken. Hier gaan we mee aan de slag. Via technieken vanuit de NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren) ontdekt ze in een aantal bijeenkomsten dat ze in bepaalde situaties niet op zichzelf durft te vertrouwen, dat ze bang is om (weer) teleurgesteld te worden en dat dit haar tegenhoudt om haar doel te bereiken. Ze ontdekt dat ze een gevoel van innerlijke rust nodig heeft om dit vertrouwen te hervinden. Door terug te denken aan een situatie waarbij ze volledige rust ervaren heeft, lukt het haar om met dit beeld voor ogen toekomstige lastige situaties aan te gaan.

Na enkele maanden vertelt ze: “Ik droom niet meer over Frits, hij raakt steeds meer op de achtergrond. Voor nu voor mij even geen focus op een baan of vrijwilligerswerk. Ik wil nu eerst even genieten van het niets hoeven. Ik wil graag ont-moeten”. De laatste 2 sessies van haar traject gaan we aan de slag met een oefening om haar gevoel van “ont-moeten” te verstevigen. Ze voelt ontspanning.

Ongeveer 1 jaar na het begeleidingstraject ontvang ik een e-mail van Daniëlle waarin ze zegt: “Ik was er niet goed aan toe. Ik was kwaad, teleurgesteld en voelde me bedrogen. Ik wist me geen raad. Ik zocht hulp om ermee om te kunnen gaan. Het was een verademing te ervaren dat ik werd gehoord. Ik heb nu veel meer zelfvertrouwen. Ik geniet weer van dingen. Ik heb het verleden een plaatsje kunnen geven en ik slaap weer goed! Bovendien ben ik in 7 maanden tijd van maat 46 naar maat 38 gegaan. Ik kan weer laarzen kopen en ik beweeg als een jonge meid. Ik zit wel hier en daar wat ruimer in mijn vel en wat meer rimpels, maar je kunt niet alles hebben! J”

Ik geloof in de eigen kracht van mensen om in balans te komen! Het beste uit anderen halen, bijdragen aan de ontwikkeling en groei van mensen, dàt is waar ik blij van word.

Tekst: Miranda Custers-Salmans
*Om privacy redenen zijn de namen uit dit artikel gefingeerd.